Alt devrem Semih! Oldu mu şimdi böyle? Tüm rütbeleri aşıp zirvelerde taht kur ve bizi devre dışı bırak..Makam budur; mevki budur; gurur budur; huzur budur..Gıpta etmemek ne mümkün? Makamların canını okuyan adam: Semih BALABAN.
………….
Sen cennet yamaçlarında gezerken reftare, bize de bıraktığın tozlu yollarda volta atmak düştü yiğidim!

Şehitliği o kadar istiyor ve bekliyordun ki, seni her gördüğümde ‘hala yaşıyor musun? demeden kendimi alıkoyamıyordum. Sen de o masum duruşunla ‘abi nasıl olsa bir gün öleceğiz; dua ette adam gibi ölelim!’ diyordun.

Adam gibi ölmek.. Şehit olmak için Üsküdar’dan Kadıköy’e at sürmek.. Herkesin ölümden korkup kaçtığı bir dönemde nasıl ölünürü göstermek için şahadet şerbetini içmek.. Ne büyük mazhariyet; ne büyük bir piyango.. Ballar balını buldun ya, tabiî ki yağma edersin kovanını.. Bala bananların şahı Hamza gibisin Semih BALABAN.

Yarım babaydın.. Yavrularına doya doya sarılıp yatmadın.. Kendi yavrularına ayırman gereken vaktin çoğunu alemin çocuklarına ayırdın rahat uyusunlar için…O gece de öyle olmuştu.. Gecenin zülüfleri arasında süzüle süzüle son bir bakış attın kuzucuklarına.. Yavrularını öpemeden çıkmıştın evden.. Herkesin gaflet uykusunda yattığı bir anda ELİF gibi dimdik ayaktaydın..Geceyi kıskıvrak yakalayıp boğan yed-i BEYZA idin. Yeni sürgünler; yeni FİLİZler verecekti bir şafak vakti öten çil horozun sesi..

Acele etmeliydin..Bu fırsat kaçar mı diye daldın Üsküdar’ın en derin yerine..Olmamıştı.. Hala şansım var diye soluğu bir çırpıda aldın Bostancı’da.. Timin dağılmış; arkadaşların yaralanmıştı. Etrafına vaveyla gibi kükreyip inledin: ‘Arkadaşlarımızın vurulduğu, yaralandığı yerde size hala ne diye yaşıyorsunuz..?!’ Tam da ölünecek zamandı..Haydi bismillah..!

“Sen ki, son ehl-i salibin kırarak salvetini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslâm'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın... Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.”

Herkes ağlıyordu.. sanki aylardan Muharrem’di..Sanki eyyam-ı matemdi.. ab-ı revanla birlikte bütün gözler ağlıyordu..Ama inan ki sana değil kendi halimize ağlıyorduk. Hani derler ya öyle bir hayat yaşadın ki hayatı yaşanmaz hale getirdin diye..
Yavruların Serap Elif ve Şevval Beyza ilk defa babalarını öpme bahtiyarlığına ermişlerdi, öpülen bir tabut ve tozlu bir bayrak olsa da..O bayrak o kadar öpüldü ki; o kadar el sürüldü; o kadar koklandı ki Şehitliğe gelindiğinde pırıl pırıl olmuştu ve misk kokusu çoktan vadiyi sarmıştı.

Şimdi rahat uyuyabilirsin..Arkanda şehitliğe müştak binlerce kardeş bıraktın çünkü..Sana söz: Vatanımıza göz diken akreplerin, yılanların, çıyanların yuvaları dağıtılmadıkça rahat döşeklerimizde yatmayacağız.

Bekle bizi Semih! Geliyoruz..!